با شروع انقلاب بحرین که حقا مظلوم ترین انقلاب های منطقه است موجی از تلاشهای غرب و ارتجاع عرب برای سرپانگهداشتن حکومت آل خلیفه شروع شد.حمایت هایی از جنس لشگرکشی نظامی ارتش سعودی به خاک بحرین برای سرکوب اعتراضات و شاید دردآورتر از آن بی اعتنایی رسانه ای و حتی سرکوب رسانه ای مخالفان به وسیله امپراتوری رسانه ای دنیا که دست در دستان صهیونیزم بین الملل دارد. سوالی که پیش
می آید اینکه مگر حکومت آل خلیفه چه ارزشی دارد که همه برای نگهداشت آن با تمام قوا بسیج شده اند ؟

سقوط حکومت آل خلیفه سقوط دیگر حکام مرتجع خلیج فارس را به دنبال خواهد داشت.خلیج فارسی که یکی از استراتژیک ترین نقاط جهان بوده که منافع بسیاری را برای غرب به دنبال دارد لذا بیجهت نیست که غربی ها برای حفظ این حکومت دست به آب و آتش بزنند.حکام منطقه هم برای حفظ حکومت پوسیده خود از هرگونه موج دموکراسی خواهی هراسانند تا مبادا آرای مردم طومار حکومتشان را برچیند. و در این راستا شیعه و سنی تفاوتی ندارد چرا که هردو حاضر به تحمل دیکتاتوری آنان نیستند.بنابراین حکومت آل خلیفه به خودی خود ارزشی ندارد که این همه هزینه برای آن شود.بحرین تنها جایی است که منافع مستقیم آمریکا به خطر افتاده است پس در واقع مردم بحرین با آل خلیفه مبارزه نمیکنند بلکه با تمامی جبهه استکبار متشکل از غرب و اعراب مرتجع در نبردند.

اما آنچه مظلومیت مردم بحرین را مضاعف میکند مبارزه آنان با نفاق است نه کفر.آنان پنجه در پنجه آل سعودی انداختند که خود را خادم الحرمین الشریفین مینامد و نشان "لا اله الا الله و محمد رسول الله" بر روی پرچم خود دارد و حداقل ما ایرانی ها به دلیل تجربه تاریخی بسیاری که در این زمینه داریم به خوبی درک میکنیم که نبرد با نفاق به مراتب دشوارتر از کفر است.وقتی حزب الله لبنان با دشمن صهیونیستی میجنگد عملی آسان تر انجام میدهد تا مردم بی سلاحی که در مقابل تانک های ارتش خادمان حرمین شریفین سینه سپر میکنند.تا مردمی که به طائفه گری متهم میشوند و انگ تلاش برای حکومت ایران را بر پیشانی خود میبینند.مردم بحرین بیش از اینکه از سرکوب و کشتار و شکنجه های وحشیانه آل خلیفه رنج ببرند از این رنج میبرند که کسی آنان را درک نمیکند.مظلومیتی شبیه به مظلومیت امام علی (ع).